آموزشگاه موسیقی مشتاق-درجه 1

موزه موسیقی ایران افتتاح شد

moshtaghmusic — Mon, 16 Nov 2009 09:30:40 GMT

موزه موسیقی ایران شب گذشته با حضور هنرمندان و استادان برجسته موسيقي و مسئولان فرهنگي و هنري به بهره برداری رسید.

به گزارش سايت خانه این مراسم با حضور استادان،هنرمندان و چهره هایی چون ابراهیم قنبری مهر،حسین دهلوی، محمدرضا شجریان، حسین علیزاده، داود گنجه ای،محمدرضا درویشی، محمد سریر، هوشنگ کامکار، داریوش پیرنیاکان، مصطفی کمال پورتراب، احمد محیط طباطبایی، علی اکبر شکارچی، فرهاد فخرالدینی، داریوش طلایی،حمیدرضا نوربخش،دکتر ایازی(معاون امور اجتماعی و فرهنگی شهرداری تهران) دکتر شوشتری(رئیس سازمان فرهنگی و هنری) و بسیاری دیگر از هنرمندان و علاقه مندان هنر موسیقی درمحل این موزه برگزار شد

تشکیل گروه همنوازان مشتاق

moshtaghmusic — Sat, 14 Nov 2009 07:58:10 GMT

تشکیل گروه همنوازان مشتاق

آموزشگاه مشتاق درنظردارد گروهی ازهنرجویان فعال تشکیل دهدتا آنچه که تاکنون فراگرفته اندرابه اجرای عمومی بگذارند.

تمرینات پس ازنشست اولیه که بابرنامه ریزی انجام خواهدگرفت بازمانبندی بصورت هفتگی صورت خواهدگرفت.

ثبت جهانی ردیفهای موسیقی ایران دریونسکو

moshtaghmusic — Mon, 26 Oct 2009 05:34:14 GMT

آموزشگاه موسیقی مشتاق ثبت جهانی ردیفهای موسیقی ایران دریونسکو رابه همه ایرانیان فرهنگ دوست و جامعه هنری وادبی ایران شادباش و تبریک عرض می نماید . امید که در این راستا توجهی درخور وشایسته به این گنجینه و حافظان وراویان این میراث ارزنده ودیرینه لحاظ گردد.

ثبت جهانی ردیفهای موسیقی ایران دریونسکو

هنرمندان و اهالی موسیقی ثبت ردیف های موسیقی را به عنوان میراث شفاهی در یونسکو و دهمین سالگرد تاسیس خانه موسیقی را در نشست روز چهارشنبه بیست و نهم مهر ماه در خانه موسیقی برگزار شد، گرامي داشتند.

به گزارش سایت خانه موسیقی، در این مراسم ...

پرويز مشکاتيان از ديدگاه يک رفيق یادداشتی از محمدرضا لطفي

moshtaghmusic — Thu, 22 Oct 2009 09:25:22 GMT

نوشته محمدرضالطفی درموردمشکاتیان

روزي و روزگاري بود بس رفيقانه که هيچ کس داعيه برتري نداشت و عشق محور نزديکي ها بود و همه ما وطن دوست و آرمان گرا بوديم. فرهنگ ايران زمين را با همه نارسايي هايش دوست داشتيم و همه با هم تلاش مي کرديم لاشه فروپاشيده موسيقي ايراني اصيل و ناب هنري را با برداشت جديد و پويا به مقام والاي خود برسانيم. همه جوان بوديم و چيز زيادي نمي خواستيم، با هم تبادل نظر داشتيم و دل مان براي يکديگر تنگ مي شد. آن زمان از روزگار کنوني ما زياد دور نيست، اما اين آتش دروني که مايه اصلي نزديکي ما بود، در ميان تنش هاي روزگار که کم هم نبود، کمرنگ شد و هر يک از ما را به سمتي دور پرتاب کرد که ما تا به امروز نتوانستيم همديگر را دوباره آن گونه رفيقانه دوست بداريم.

روزحافظ مبارک

moshtaghmusic — Sun, 11 Oct 2009 23:00:57 GMT

"به چمنزار بيا "یادداشت " محمدرضا درويشي"به مناسبت پنجاهمين سال تولد "پرويز مشکاتيان "

moshtaghmusic — Sat, 10 Oct 2009 03:08:24 GMT

نوشته : محمدرضا درويشي

"به چمنزار بيا "یادداشت " محمدرضا درويشي"به مناسبت پنجاهمين سال تولد "پرويز مشکاتيان "

اين يادداشت را چهار سال پيش" محمدرضا درويشي" به مناسبت پنجاهمين سال تولد "پرويز مشکاتيان "نوشته است. دوستي ديرينه اين دو از دانشکده هنرهاي زيبا آغاز شد و در ادامه درويشي دو آلبوم «گنبدمينا» و «جان عشاق» را از آثار پرويز مشکاتيان براي ارکستر سمفونيک تنظيم کرد. پرويز مشکاتيان نيز به عنوان نوازنده سه تار در آلبوم «موسم گل» درويشي حضور داشته است

اين يادداشت را براي خودم مي نويسم، حتي نه براي پرويز که او خود در اين خاطرات حضور دارد و حافظه اش بسياري از فراموشي ها را در ذهن زمان بيدار مي کند. اين را براي خودم مي نويسم به شوق مروري در سايه روشن يک زندگي و يک ارتباط.

تابستان 53 نخستين ديدار در سرسراي ساختمان کتابخانه در دانشکده هنرهاي زيباي دانشگاه تهران و در انتظار آزمون عملي کنکور موسيقي. پرويز گفت من اهل نيشابورم و من هم گفتم اهل شيرازم. رفتيم و زديم و قبول شديم. به دانشگاه رفتيم. پيش از ما فرهت و کياني و لطفي و گنجه يي و روشن روان و... درس شان را خوانده و رفته بودند و سرنوشت شان هر کدام در مسيري رقم مي خورد. عليزاده، طلايي و هوشنگ کامکار سال هاي واپسين دانشکده را مي گذراندند و ما همکلاسي ها پرويز مشکاتيان، پشنگ کامکار، بيژن سيدعارفي (سنتورساز معروف که دانشکده را بالاخره رها کرد و رفت)، نسرين ناصحي(دختر حسين ناصحي آهنگساز سوخته دلي که حنانه کتاب گام هاي گمشده اش را به او تقديم کرد)، جهانگير نهاوندي (که سال پيش عطاي زندگي با رنج را به لقاي مرگ بخشيد و رفت)، نيلوفر ضيا که 27 سال پيش به نيويورک رفت و هنوز آنجا است و امروز براي خودش استادي شده و چند دختر ارمني، آسوري و مسلمان که نام شان را به ياد ندارم اما پرويز حتماً به ياد دارد.

در مهر 53 پرويز به کوي دانشگاه رفت و من اتاقي در انتهاي خيابان فخررازي کرايه کردم که پس از چندي پاتوق شد. مهر 54 پرويز تحمل کوي را نياورد و خانه يي گرفت و من تجربه او را ناديده به کوي رفتم. در آن سال ها محيط دانشگاه و کوي دستخوش التهابات سياسي بود.

در خرداد 55 روزي اثاثيه من و بسياري از دانشجويان که چيزي جز يک چمدان و تعدادي کتاب و نوار نبود توسط گارد انتظامي کوي از طبقه دوم به حياط ريخته شد و دانستم که جاي تامل نيست. به مسافرخانه يي رفتم در انتهاي خيابان باب همايون، در يک اتاق عمومي که همه خلافکار بوديم، هر کدام به دليلي، دو، سه ماهي به اين منوال گذشت. سپس با پرويز همخانه شدم در انتهاي کوچه بن بستي، در خيابان بهبودي (به بودي،) تا يک سال. عجب يک سالي بود. آن خانه دو اتاق داشت يکي براي پرويز و يکي براي من. تا پاسي از شب هر يک در اتاق خود مشغول بوديم. عجب سازي مي زد. قرص و محکم و مملو از انرژي. گاه مضرابي، صدايي و لحني توجهم را جلب مي کرد و به اتاقش مي رفتم. مضراب هاي نامالوف، صداهاي به ظاهر ناآشنا، کوک هاي نامتعارف و لحن هايي که کم کم در ساخته هاي او نمايان مي شد. دمي چند با هم و دوباره هر يک به کار خويش. آن سال ها پرويز بار خود را مي بست در تکنيک، فهم رديف (اگرچه هميشه درکي دروني و طبيعي از آن داشت- تا امروز)، کوک هاي خاصي که ظرافت و دقت شنوايي اش را به مصاف مي طلبيد و صداي منحصر به فرد ساز. او به مرکز حفظ و اشاعه موسيقي مي رفت و کم کم در تلويزيون برنامه هايي مي داد. با آنهايي که توسط دکتر داريوش صفوت به مرکز حفظ و اشاعه موسيقي فرا خوانده شده بودند محشور شده بود. در مرکز، داريوش صفوت بود و نورعلي برومند و سعيد هرمزي و يوسف فروتن و اصغر بهاري و ديگران و عبدالله دوامي که بيرون از مرکز و مرتبط با آن کلاس داشت و گواهينامه خطي مي نوشت براي آنهايي که محضر او را درک مي کردند و پرويز هم يکي از اين گواهينامه ها را دريافت کرد. از آن پس او با استادان و اعضاي مرکز حفظ و اشاعه موسيقي محشور بود و من با آثار شوئنبرگ، اشتوکهاوزن، پندرسکي و ديگراني که هر يک بنيانگذار مکتبي و سبکي در موسيقي مدرن غرب بودند و در ادامه با استادان موسيقي نواحي ايران که هر يک بار امانتي گران بر دوش مي کشيدند. حدود سال 56 داريوش طلايي به فرانسه رفت و خانه اش را که جنب دانشگاه تهران بود به پرويز داد و من به خانه يي رفتم در قلهک و جنب رودخانه که صدايش هميشه حضور داشت. هم خانه پرويز و هم خانه من دوباره پاتوقي شد و ديگر چيزي به انقلاب نمانده بود. انقلاب شد. کانون چاووش تاسيس شد. گروه شيدا بود و گروه عارف نيز شکل گرفت. شيدا به راه لطفي و عارف به راه عليزاده و مشکاتيان. سال هايي بود، پرخاطره و پرکار اما بي دوام، اعضاي چاووش در آن سال ها يکدل بودند و همه کار مي کردند؛ کنسرت (اگرچه با هجوم سلاحي، ناتمام)، آموزش (به آنهايي که امروزه خود استاد شده اند) و زدن بساط در ميادين و خيابان ها براي عرضه محصولات چاووش و سعي بي پايان ابتهاج، لطفي، عليزاده و ديگران. سال هايي بود پرخاطره، پرکار اما بي دوام،

پرويز به راه خود بود و من هم به راه خود. در پاييز 63 هر دو ازدواج کرديم. او با افسانه (دختر شجريان) و من با فرزانه (دختر کوير کاشان). هر کدام صاحب دو فرزند شديم و هر کدام صاحب يک زندگي بي فرجام. سال 66 پرويز در پاي کوه هاي شميران خانه يي گرفت براي خودش و پس از يک سال با سعي فراوان براي من. درست کنار هم و دوباره همسايه شديم و همخانه. عليزاده و بيژن کامکار هم به آن محل آمدند و بعد کيهان کلهر. امروز همه ما از آن محل رفته و پراکنده شده ايم و تنها پرويز مانده است و کلهر.

در سال 64 پرويز دو تصنيف از ساخته هاي خود به من داد؛ يکي دشتي و ديگري اصفهان که براي ارکستر تنظيم کنم و شجريان بخواند. اين دو کار در سال 65 ضبط شد و حدود 10 سال بعد ابتدا به صورت دوپاره و سپس يک پاره منتشر شد. پرويز و من در اين کارها به هم تنيده شديم چنان که امروز نمي دانم کدام فراز از او بود و کدام از من. سال هاي 63 و 64 و 65 سال هاي خوبي بودند در زندگي، در کار و امروز در خاطرات. خيلي از قصه هاي امروز در آن سال ها نبود و خيلي قصه ها بودند که در اين سال ها فقط غباري از خاطره بر جاي گذاشته اند. پرويز به راه خود بود و من هم به راه خود. آن 11 سالي که هم همسايه بوديم و هم همخانه نيز گذشت و باز هر کدام به راه خود. پرويز يک معجزه گر بود و هنوز هم هست در خيال ظريف، در تيزي و عمق نگاه، در مضراب کاري، کوک هاي دشوار و لحن ها و تلفيق هاي پرجاذبه و البته شکستن خود. او در اين کار نيز يک معجزه گر بود. امروز با گذشت نيم قرن از حضورش در اين هستي و در پس ابرهاي سپيدي که رخسار و قلبش را پوشانده، کدام داغ است که نگاه و چهره اش را چنين با غم آراسته؟ دريغ کدام عشق است که امروز بي تحمل و خانه نشينش کرده؟ آيا آن کوچه بن بست را راهي به بيرون هست از براي بهبودي حالي که فعلش را فقط در گذشته صرف نکنيم و حالي که دوباره در حال با سرخوشي رخ نمايد؟

پرويز به راه خود بود و من هم به راه خود. پرويز هنوز هست و من نيز هنوز، در سفر 32ساله يي که آغاز و انجامش هنوز در خاطره است. 32 سال پرغوغا؛ غوغاهايي که روح را مي خورند و تحمل را مي سايند و گذشتي بي بازگشت براي آدم هايي که آنقدر ساييده شده اند که ياراي تحمل هم را ندارند. من چمداني دارم پر از گل و پر از تصوير از او. از تابستان 53 و ديدار نخست تا زندگي در انتهاي آن کوچه بن بست. من چمداني دارم پر از گل و پر از خاطره از او. از سفرهاي زياد به درون. عکس ها را مرور مي کنم، خاطره ها را دوره مي کنم، گل ها را مي بويم و چمدان را مي بندم و دلم مي خواهد اين صدا شنيده شود؛ به چمنزار بيا.

به نقل ازسایت :چراغهای رابطهhttp://nosratdarvishi.com/

منبع : ویژه نامه اعتماد

محمدرضا شجريان در مراسم يادبود پرويز مشكاتيان

moshtaghmusic — Sun, 04 Oct 2009 11:31:59 GMT

محمدرضا شجريان در مراسم يادبود پرويز مشكاتيان گفت: الگوي زندگي «مشكاتيان» انديشه خيام بود و بالاخره به معشوقش كه اين شاعر بزرگ بود، رسيد.

مراسم ختم و يادبود «پرويز مشكاتيان» شب گذشته با حضور خيل عظيمي از هنرمندان از جمله حسين عليزاده، محمدرضا شجريان، محمدرضا درويشي، همايون شجريان، كيوان ساكت، پشنگ كامكار، اردشير كامكار، سعيد فرج‌پوري، داريوش پيرنياكان، سامان احتشامي، شهرام صارمي، هنگامه اخوان، فريبا داوودي در مسجد جامع شهرك غرب برگزار شد.

پس از مراسم مداحي ، محمدرضا شجريان با خواندن شعري گفت: پرويز رفت و ما را داغدار كرد. الگوي زندگي او انديشه خيام بود و سالها با اين انديشه زيست و در نهايت به معشوقش كه خيام بود، رسيد.
وي ادامه داد: پرويز خانه گرمش را با دو دسته گلش تنها گذاشت و رفت و راهي خيام شد همانند آنچه خودش مي خواست و داغش ما را كلافه كرد.
شجريان در خاتمه بيان داشت: حيف پرويز ما رفت. من تا اينجا آمده‌ام تا از همه عزيزاني كه براي تسليت هنرمندان اينجا آمدند و با مهرباني خودشان ما را دلگرم مي‌كنند، تشكر كنم. براي همه سرافرازي و دلخوشي آرزو مي‌كنم.
در ادامه اين مراسم، روحاني مسجد در خصوص موسيقي و تاثيرش بر انسان و نيز آثار فاخر مشكاتيان سخن گفت و با تشكر از حضور پرشور مردم و هنرمندان مجلس را به پايان رساند.

گزارش تصویری تشییع استادمشکاتیان درجوارعطارنیشابوری

moshtaghmusic — Mon, 28 Sep 2009 06:58:34 GMT

مراسم یادبود مشکاتیان در نیشابور برگزار شد
مشهد - خبرگزاری مهر: مراسم گرامیداشت و ترحیم پرویز مشکاتیان با حضور هنرمندان و علاقه مندان موسیقی در سالن مجموعه ورزشی "رفانیر" نیشابور برگزار شد.
به گزارش خبرنگار مهر در نیشابور، شامگاه شنبه در مراسم بزرگداشت مرحوم مشکاتیان جمعی ازهنرمندان موسیقی ایران چون حسین علیزاده،محمدرضا درویشی،حمیدرضا نوربخش،کیوان ساکت، همایون شجریان،بهداد بابایی، محمد یگانه، عثمان محمدپرست وهمچنین معاون استاندار و فرماندار نیشابور، فرماندهی انتظامی، شهردار نیشابور، رئیس شورای استان و جمعی دیگر از مسئولان و ... حضور داشتند. در این مراسم حسین علیزاده و کیوان ساکت به نمایندگی از جامعه موسیقی کشور از مردم نیشابور تقدیر کردند. دبیر جمعیت نیشابوری‌های مقیم مرکز با تشکر از مردم و مسئولان افزود: در ابتدای کار که بزرگان هنر با پیشنهاد دفن استاد در نیشابور مواجه شدند، نگران استقبال نیشابوریان از موضوع بودند. قرشی افزود: به آنها اطمینان خاطر دادم که نیشابور قطب فرهنگی شرق کشور است و با تجربیات شما از سایر شهرها متفاوت تر است. وی اضافه کرد: اکنون در مواجهه با این شخصیتها آنها نگاه خاصی به این خطه هنرپرور پیدا کرده‌اند و این مایه خوشحالی و سربلندی است. در این مراسم حجت اشرف‌زاده از شاگردان نیشابوری نوازنده توانای سنتور ایران مشکاتیان اقدام به اجرای قطعه موسیقی به کجا چنین شتابان کرد که با همراهی کلامی حاضران مواجه شد. همچنین حمیدرضا نوربخش از خوانندگان و دوستان نزدیک شادوران مشکاتیان به نمایندگی از خانواده مرحوم و موسیقی‌دانان ایران از زحمات به یادماندنی مردم و مسئولان نیشابور در برگزاری تشییع استاد که آن را عجیب و به یادماندنی و خارج از پیش‌بینی توصیف کرد، تقدیر به عمل آورد. وی با اشاره به اینکه این مراسم همه را متوجه کرد که هنرمندان چقدر در دل مردم جای دارند و با تقدیراز نامه شهردار نیشابور به خانواده استاد و درخواست دفن وی در نیشابورگفت : نظم و هماهنگی امور در نیشابور بسیار بیشتر از مراسم تهران بود. پخش کلیپ اجرای قطعه آستان جانان در دستگاه بیات ترک به آهنگسازی استاد مشکاتیان اجرا شده در سفارت ایتالیا و پخش سخنانی از این یگانه موسیقی ایرانی در مراسم مختلف چون مراسم نکوداشت که دو سال پیش برگزار شد، چنان شوری در جمع پدید آورد که از گوشه گوشه سالن، صدای گریه شنیده می‌شد. در این مراسم علیرضا بدیع شاعر برگزیده جشنواره فجر کشور، سارا سلطانی مجری نیشابوری برنامه‌های تلویزیون و قاسم اثنی‌عشری مجری برنامه‌های فرهنگی به قرائت اشعاری در سوگ درگذشت فیروزه موسیقی ایران زمین پرداختند. همچنین پیام تسلیت استاد احمد پژمان که هم اینک درآمریکا حضور دارد برای حضار قرائت شد. در پایان، آئین و آوا فرزندان زنده یاد پرویز مشکاتیان با حضور در پشت تریبون و جمعی از اعضای خانواده به همراه بزرگان موسیقی با دور زدن در سالن مجموعه ورزشی رفانیر نیشابور از ابراز لطف مردم و مسئولان نیشابور، اظهار تقدیر کردند. همچنین امروز مجلس ترحیم این موسیقیدان سترگ ایرانی از طرف خانواده استاد در هیئت علی اکبری (ع) نیشابور در دو نوبت صبح و عصر برگزار می شود. پرویز مشکاتیان، استاد سنتور ایران، صبح روز دوشنبه سی ام شهریور به علت ایست قلبی در سن 54 سالگی درگذشت.

http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=953289

استاد مشکاتیان عزیزسلام وبدرود

moshtaghmusic — Sat, 26 Sep 2009 21:52:50 GMT

استاد مشکاتیان عزیز

سلام و بدرود...

سالهاست که دراین سرزمین غمزده گریسته ایم ونغمه خوانده ایم و مانده ایم درپیچ اندوه هزاره ها... اگرتاکنون می توانستیم بمانیم همدوشی و نغمه خوانی یاران و بزرگانی مثل شما فقید نازنین درکنارمان بودکه تاب آوردیم اما اکنون چه سنگین است تحمل فراق یاران موافقی که چشم امید مردم رنج دیده و ستم کشیده بودند و متأسفانه هر دم ازصف همراهان به وداع کنارمیروند و تنهایمان می گذارند...

میدانم مرگ پایان کبوترنیست و هنرمندان همیشه جاویدند اماکوچ کبوتران بزرگ هرقوم پر پرواز خیالمان را می شکند . حالا می فهمم هنگامی که درآن شرایط بیداد را ساختی و استادشجریان آنرا مویید چه دلتنگی مهیب و چه سرپرشوری داشتی و چه آرزوهایی برای مردم داشتی که قدر دانند و چه دقیق و زیبا تاریخ بی قراری مردم ایران زمین را روایت کردی درپردهای موسیقی دستگاهی و مویه های ساز و آواز ایرانی :

« صدهزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخواست عندلیبان راچه پیش آمد هَزاران را چه شد »

یادت گرامی درقلب شکسته مان و نغمه هایت به یادگاردرسینه پرحسرتمان جاوید...

فرهاد مشتاق

خزان 1388- خرم آباد

استادمشکاتیان

moshtaghmusic — Thu, 24 Sep 2009 09:29:18 GMT

پرویز مشکاتیان (1388-1334)

پرویز مشکاتیان، نوازنده و آهنگساز برجسته موسیقی سنتی ایرانی روز دوشنبه، 30 شهریور بر اثر ایست قلبی در خانه اش در تهران درگذشت.

پرویز مشکاتیان در اردیبهشت 1334 در نیشابور به دنیا آمد، آموزش موسیقی و نواختن سنتور را از کودکی نزد پدرش، حسن مشکاتیان آغاز کرد. او سپس به تهران رفت و در کنار آموختن آکادمیک موسیقی در دانشکده هنرهای زیبا، ردیف میرزا عبدالله را نزد نورعلی برومند و داریوش صفوت فرا گرفت و در کنار آن ریزه کاری های نوازندگی (به ویژه سه تار)، گوشه های مهجور و ناشناخته و ضربی های موسیقی ایرانی را از کسانی دیگری چون سعید هرمزی، یوسف فروتن و عبدالله دوامی می آموخت.

مشکاتیان به جز فراگیری سینه به سینه موسیقی سنتی ایرانی، یادگیری هارمونی، آهنگسازی و ارکستراسیون و آشنایی با موسیقی علمی را از طریق موسیقدانانی چون مهدی برکشلی و محمد تقی مسعودیه ادامه داد. مشکاتیان درسال ۵۴ در آزمون باربد به اتفاق پشنگ کامکار رتبه نخست نوازندگی سنتور را به دست می آورد و درهمان سال به اتفاق داریوش طلایی (نوازنده تار) مقام ممتاز را کسب می کند.

او در اوایل سالهای 1350 به عنوان مدرس موسیقی فعالیتش را در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی که زیر نظر داریوش صفوت اداره می شد، آغاز کرد.

مشکاتیان در نوجوانی

نسلی از برجسته ترین آهنگسازان، خوانندگان و نوازندگان موسیقی در آن سالها در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی مشغول به فعالیت بودند؛ کسانی چون محمدرضا شجریان، پریسا، محمدرضا لطفی، حسین علیزاده، داریوش طلایی، داود گنجه ای، نورالدین رضوی سروستانی و جلال ذوالفنون که هرکدام بعدها به وزنه های موسیقی ایران تبدیل شدند.

اما بسیاری از این افراد با اختلافی که با مرکز پیدا کردند، از آنجا بیرون آمدند. پرویز مشکاتیان و حسین علیزاده گروه عارف و محمدرضا لطفی و پشنگ کامکار گروه شیدا را پایه گذاشته اند. دو گروهی که بعضا با هم ادغام می شدند و بیشترین سهم را درارتقاء موسیقی سنتی در سالهای پایانی حکومت پهلوی و سالهای آغازین پس از انقلاب داشتند.

مشکاتیان در این سالها در حالیکه بیست و چند سال بیشتر نداشت، تصنیف هایی را سرود که به اعتقاد برخی کارشناسان، از بهترین های موسیقی سنتی ایرانی در نیم قرن اخیرمحسوب می شوند.
در آن سالها گروه عارف بیشتر با پریسا همکاری می کرد و گروه شیدا با محمدرضا شجریان.
کنسرت نوا (با تصنیف پیر فرزانه) که با همکاری گروه عارف با خوانندگی پریسا در جشن هنر شیراز، در حافظیه برگزار شد شاید اوج کار این گروه در آن دوران باشد.

کنسرت افشاری و کنسرت ماهور (با تصنیف "ای تیر") از دیگر فعالیتهای گروه عارف و پریسا در پیش از انقلاب بود.
مشکاتیان در سال 1356 همراه با دیگر نوازندگان و خوانندگان جوان آن زمان مانند لطفی، علیزاده، پشنگ و بیژن کامکار، شجریان و شهرام ناظری زیر نظر هوشنگ ابتهاج کانون فرهنگی – هنری چاووش را پایه گذاشت. کانون چاووش از آن سال تا 1362 8 کاست منتشر کرد.محمدرضا شجریان، شهرام ناظری، بیژن کامکار و صدیق تعریف از خوانندگان این مجموعه بودند. تعدادی از تصنیف های این مجموعه که بعدها به "سرودهای میهنی" مشهور شد را مشکاتیان ساخته بود. تصنیفهای "همراه شو عزیز"، "ایران" (ایران خورشیدی تابان دارد) و "ایرانی" (ایرانی بسر کن خواب مستی) از جمله های سرودهای میهنی ساخته مشکاتیان است که شجریان آنها را خوانده است.

مشکاتیان و شجریان

در سالها پس از انقلاب فعالیت مشکاتیان با شجریان که نسبتی سببی نیز داشتند (مشکاتیان مدتی داماد شجریان بود) بیش از گذشته شد. کنسرت "آستان جانان" که مشکاتیان و شجریان با همراهی تمبک ناصر فرهنگ فر در سالهای نخستین 1360 در سفارت ایتالیا در تهران برگزار کردند، ابتدا به صورت پنهانی به بازار راه پیدا کرد و در سالهایی که موسیقی ایران در محاق بود، استقبال فوق العاده ای از این آلبوم در ایران شد.

این آلبوم در کنار کارهای مشترک دیگری از شجریان و مشکاتیان همچون "سرّ عشق" (با سه تار نوازی مشکاتیان)، "نوا و مرکب خوانی"، "دستان" و "دود عود" هنوز از محبوبترین آثار موسیقی ایرانی نزد دوستداران موسیقی محسوب می شوند، به طوری که بسیاری بر این عقیده اند که این دو پس از قطع همکاری، هیچکدام نتوانستند از نظر کیفی اثری شبیه آثار مشترک شان منتشر کنند.

آخرین آلبوم مشترکی که از این دو هنرمند به طور رسمی در ایران منتشر شد، آلبوم دستان بود که با اجرای گروه عارف در سال 1366 ضبط شد.
هر چند بعدها نیز مشکاتیان و شجریان همکاری های جسته و گریخته ای داشتند، از جمله کنسرتی که در پاریس در سال 1995 برگزار کردند. تصنیف "قاصدک" ساخته مشکاتیان با شعری از مهدی اخوان ثالث در این کنسرت اجرا شد.
مشکاتیان با خواننده های دیگری چون شهرام ناظری (آلبوم "لاله بهار")، علیرضا افتخاری ("مقام صبر") علی جهاندار و حمیدرضا نوربخش نیز همکاری کرده بود. اما پس از شجریان، او مدتی به طور مستمر با ایرج بسطامی (خواننده ای که در زلزله بم کشته شد) همکاری کرد که حاصل آن آلبومهایی چون "افشاری مرکب"، "مژده بهار" و "افق مهر" شد. مشکاتیان در سالهای میانی دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد به جز انتشار نت نوشته آثارگذشته اش، نزدیک به هشت سال اجرای کنسرت را متوقف کرد تاسال ۸۴ که کنسرتی را در تالار وزارت کشور با ترکیبی از اعضای قبلی گروه عارف و اعضای جوانتر با خوانندگی شهرام ناظری اجرا کرد. آخرین کنسرت مشکاتیان در تهران با خوانندگی حمیدرضا نوربخش برگزار شد.

از پرویز مشکاتیان دو فرزند به نامهای آئین و آوا بر جا مانده است.

برگرفته از BBC